Bence

Mümkünlü Alanı

Geçen gün televizyon işlerinde çalışan bir arkadaşımla buluştum, sohbet esnasında televizyonculuktan bahsederken programda biri herhangi bir şey için “yaratma” sözcüğünü kullandığında şikayet aldıklarını belirtti.. “Kimse yaratamaz, kimse şunu yarattım” diyemez diye. “Yaratmak” sadece Allah’ın yapabileceği bir şey çünkü.. Şimdi bir kitap okuyordum kitaptaki bir cümle bana bunu hatırlattı.  Durumu düşünürken hatırladım ki çocukken bana da böyle bir uyarı gelmişti..  Ben bahçede çamurdan insan figürleri yapıp oyun oynuyorken büyüklerden birine gidip “Baak, çamurdan insan yarattım” demiştim ve bana “Yarattım denmez, çok günah!” demişlerdi.. (Haha! Evet ben çocukken çamurla kille oynamakta bir sakınca yoktu 🙃)

Bu kelimenin konuşma içinde geçtiğini fark edip, bundan rahatsız olup, kanalı ya da şikayet merci neresiyse onun numarasını bulup, bunu şikayet edebilecek kadar zahmete girebilecek insanların olduğunu görmek bende tek bir şeye neden oluyor: “Neden korkuyoruz bu kadar?” sorusunu sormak..

Neden korkuyoruz?  Bir kelimeden böylesine korkmak, böylesine rahatsız olmak neden?  Günah olduğuna inanıyor olsa bile televizyonda hakkında hiç bir fikri olmadığı birinin ağzından bunu duymak birini nasıl bu kadar rahatsız edebiliyor? Kelimeyi duyunca nasıl bu kadar telaşa kapılabiliyor, kızabiliyor, sinirlenebiliyor? Bir kelime bu kadar güçlü olabilir mi? Yoksa olay kelimede değil mi?

Neden korkuyoruz bu kadar gerçekten?  İçimize sinmiş olan bu korku neden var? Olay kelimede değil tabii ki, kelimenin içerdiği kavramın gücünde.  Bir insan bir şeyi “yarattım” diyorsa tabii ki bir canlıdan bahsetmez ama yoktan bir şeyi var etmiştir.. Problem zaten canlı/cansızda değil, problem insanın yoktan bir şey var edebileceğine inanmasında. Ludwig Van Beethoven o muhteşem Ay Işığını sonatını yoktan var etmiştir, Vivaldi Four Seasons’ı yoktan var etmiştir, Van Gogh nefes kesen Yıldızlı Gece tablosunu yoktan var etmiştir, Graham Bell telefonu yoktan var etmiştir.. Bu insanlar ve binlercesi o olmayan şeyleri nasıl yapabildiler? Nasıl yoktan var edebildiler? Nasıl yaratabildiler?

İlham!

İlham nedir? İlham bir insanın kendisini hatırlamasıdır! İlham bir insanın olduğu şeyi görmesi, ruhunun parçalarına erişebilmesi, dünyada yapması gerekenleri hatırlaması, yaratım enstrümanını bulmasıdır! İlham hatırlamaktır, doğanı, kendini, ruhunu hatırlamaktır..

İnanıyorsam eğer kitaba, kitapta söylenenlere, insana kendi ruhundan üfleyip can verdiğini söylememiş midir yaratan? Onun ruhuna sahip olan her bir canlı yaratıcısının bir parçası değil midir?  Yaratıcının bir parçası olmak, yaratıcı olmak değil midir? Onunla bir olmak değil midir? Ondan korkmak kendinden korkmak değil midir? Onun yapabileceklerinden korkmak kendi yapabileceklerinden korkmak değil midir? Yaptıklarımdan dolayı onun beni cezalandırması benim kendimi cezalandırmam değil midir? Onun ruhu mükemmelse, insan ruhu da öyle değil midir?  Peki insan o aynı mükemmel ruha ulaşabildiğinde yapabileceklerinin neden sınırı olsun?  Neden korksun? Neden anlamasın gerçeğini, kabul etmesin?

Ben eğer bir ruha sahipsem, ona ulaşmam da mümkün. Ona ulaşmam mümkünse, o ruhta barınan her şey mümkün! Sen ne dersin?

Bir soru belirdi aklımda ve bu soruyu diğerleri takip etti okuduğun üzere.. Peki yukarıda soru işaretiyle biten cümlelerin hepsi soru mu gerçekten sence?

Değil.

Bence..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s